Ron’s blog

Regelmatig schrijft ds. Ron Lafeber een blog over een actueel onderwerp of iets dat hem bezig houdt en hij met ons wil delen.

  • Ron’s blog: SNOEIEN

    Vergeving is één van de grondwoorden van het christelijk geloof. Als wij in ons berouw oprecht zijn mogen we weten dat onze fouten ons worden vergeven. En het ‘onze Vader’ leert ons dat we zelf ook vergevingsgezind moeten zijn. Maar we weten ook dat dát ons niet altijd meevalt.

            Wist je dat er snoeikalenders bestaan ? Met voor elke maand aangegeven welke boom of struik je dan het beste kunt snoeien. En op welke manier je dat moet doen.

    Zo kun je lezen dat je in de maand januari de Wisteria “tot op drie takken terug moet knippen”, de winterjasmijn “net na de bloei in maart tot op 3-4 bladogen” en in oktober “de loshangende takken van de rambler-rozen“. Om maar wat te noemen. Maar helaas zijn al dat soort goedbedoelde adviezen aan mij niet besteed. Ik handel wèl volgens vaste regels. Om maar wat te noemen :

    Wanneer is het de beste tijd om te snoeien ? 

    – als ik tijd heb en de tak me in de weg hangt. 

    Hoe moet je snoeien ? 

    – gewoon weghalen die tak zodat je er geen last meer van hebt.

    En elk jaar in november groot onderhoud.

    Ieder jaar gaan schoonzoon Jeroen en ik op een afgesproken zaterdag de tuin in. Niet gehinderd door enige kennis omtrent het snoeien van bomen en struiken gaan de theatertechnicus en de dorpsdominee dan met kettingzaag en snoeimes het groen te lijf.

    Is het wel de juiste tijd van het jaar om die struik te snoeien? Moet je wel op die manier de takken van die boom weghalen? We hebben geen idee.

    Maar het weerhoudt ons er niet van. We hebben altijd veel plezier, zo’n zaterdag. En het levert ons veel voldoening op. Nadat we de hele dag hebben huisgehouden oogt de tuin weer mooi. Gekortwiekt en opgeknapt voor de winter. Een heel jaar bijna geen omkijken meer naar.

    En alle bomen en struiken dan?  Overleven die het elke keer?  Jawel, hoor! Die worden in de lente weer mooi groen en groeien weer volop uit.

    De natuur is zeer vergevingsgezind.

    Zouden wij mensen nog een voorbeeld aan kunnen nemen…..

  • Ron’s Blog: Melktandje

    Deze zomer ben ik hem kwijtgeraakt : mijn melktandje.

    Meer dan 60 jaar waren we onafscheidelijk. Waar ik ging, ging hij. En andersom. Meer dan 60 jaar deelden we lief (toetjes, chocola, gebak) en leed (zure en bittere dingen). Stevig ingeklemd tussen twee grote broers hield hij al die jaren dapper stand. Tot verbazing van tandartsen. 

    Maar nu is hij niet meer. Begin juni kauwde ik op iets hards. Hij kwam wat los te zitten. Hij wiebelde in mijn mond als een aangeslagen bokser die door de ring waggelt. Maar ik had alle vertrouwen in zijn veerkracht. Want was dit niet al vaker gebeurd ?  Zat hij toen ook niet een beetje los en het is toen toch ook weer goed gekomen ? Maar dit keer bleef hij wiebelig. Hij kwam niet meer vast te zitten. En als dat jongetje van 6 jaar zat ik er aan te voelen met mijn tong en het heen en weer te bewegen. Wat zei Jezus ook al weer ? : “wordt als een kind”. Nou, dat lukte me aardig!  Marga bood nog aan om met haar nagels hem er uit te trekken.

    Ik bedankte hartelijk.

    We gingen op vakantie. Ik probeerde zo min mogelijk hard te bijten en zeker niet met behulp van de grote broers in zijn buurt. Maar helaas. Ik kauwde, beet op iets. Iets hards. Ik voelde, toen wist ik het. Mijn melktandje….er uit.

    Ik heb hem wel bewaard, kon het niet over hem hart krijgen om hem weg te gooien.

    Maar hij laat wel een leegte achter….

  • Ron’s blog: OUD (2)

    Dat je oud bent kun je op verschillende manieren merken. Om maar wat te noemen : je komt niet meer zo makkelijk mee met de nieuwste ontwikkelingen. Op allerlei gebied.

    Jongste dochter Saskia woont weer bij ons in. Die luistert soms naar muziek waarbij ik denk : “wat is dat in ‘s hemelsnaam, vind je dit nou mooi?” En dan bedenk ik me dat in een grijs verleden mijn vader hetzelfde zei tegen mij. Je wordt ouder, papa, geef het maar toe, het is muziek van deze tijd en duidelijk niet meer jouw muziek.

    Vorige keer schreef ik ook al over de onherroepelijke neergang van mijn ogen en oren. En het was nog tot daar aan toe als het daar bij zou blijven. Maar helaas, daar blijft het niet bij. In mijn hoofd ben ik nog steeds die 35-jarige, maar dat zie je niet als ik ‘s morgens m’n bed uitstap. Dan kruk ik als een 80-jarige naar de badkamer. (excuses aan alle topfitte 80-jarigen) Al zo’n 4 jaar heb ik last van mijn rug. Begonnen zo rond de tijd van de verhuizing naar Gorredijk. Eerst dacht ik dat dat door de verhuizing en het sjouwen met de dozen kwam, maar de klachten bleven, ook nadat de dozen allang uitgepakt waren. Dus naar de fysiotherapeut. Ik werd op de behandeltafel gekraakt. Dat hielp twee dagen. Daarna waren de klachten er weer. Dan toch maar eens foto’s. Het vonnis was even duidelijk als onverbiddelijk : rugwervels versleten. Snap je toch niet, met een beroep als dominee ?  Als ik nou bouwvakker was, stratenmaker, weet ik het…maar een dominee met versleten rugwervels ?? Maar ja, toch…versleten, en niks meer aan te doen. Ja ! oefeningen van de fysio om de buikspieren sterker te maken. Dus nu doe ik een aantal keren in de week braaf in de slaapkamer mijn oefeningen. Ik moet zeggen : het helpt !

    Goed, ‘s morgens kruk ik nog steeds als een 80-jarige, maar daarná gaat het best wel goed. En zo kan ik mijn ouderdomsverschijnselen gelukkig toch nog redelijk verdoezelen. Maar ik besef ook dat de neergang zich heeft ingezet en dat die onvermijdelijk door zal gaan. Het gaat er niet beter op worden. Maar ik wil nog wel even door. Ook als dominee.

    Maar ik hoop wel dat ik op tijd zal weten te stoppen en niet zo’n dominee wordt die op z’n 80-ste maar blijft preken, maar zo slecht ter been is dat ze hem zo’n beetje de preekstoel op moeten takelen en die steeds z’n tekst kwijt is omdat hij niet meer zo goed kan lezen.

    Om het in eigen woorden Prediker na te zeggen : er is een tijd om te beginnen en er is een tijd om te stoppen.