Ron’s blog

Regelmatig schrijft ds. Ron Lafeber een blog over een actueel onderwerp of iets dat hem bezig houdt en hij met ons wil delen.

  • Ron’s blog: Out of the box

    Toen ik predikant was in Appingedam, was ik ook voorzitter van de classis (Noordoost-Groningen). Er waren zorgen binnen de classis. Waar niet ? We hadden te maken met krimp, met kleiner wordende kerkelijke gemeenten. Er werd een classicale werkgroep gevormd om na te denken over de toekomst van de kerk.

    Tijdens de eerste bijeenkomst, ik weet het nog goed, werd als één van de eerste dingen gezegd : “we moeten ‘out of the box’ denken”

    Out of the box….ik had geen idee. Maar al snel begreep ik : ze bedoelen dat we buiten de geijkte paden en kaders moeten denken. Lichtelijk autistisch als ik ben (volgens Marga kun je dat ‘lichtelijk’ overigens wel weglaten) viel mij dat niet mee, dat ‘out of the box’-denken. Maar gelukkig was ik voorzitter, moest ik de vergaderingen leiden en kon het buiten de doos denken aan anderen overlaten.

    Er werd een plan opgesteld. We zouden de gemeenten meenemen in het denkproces.

    Een predikant bezocht alle kerkeraden in de classis. Met als resultaat een dik rapport.

    Er volgden vele werkgroepvergaderingen, classismaaltijden, avonden, om de gemeenten met elkaar kennis te laten maken en samen na te denken (out of the box, uiteraard) over de toekomst. Uiteindelijk werden plannen ontwikkeld.

    Er zou een jongerenwerker komen die het jeugdwerk classisbreed ging opzetten, evenementen en bijeenkomsten zou opzetten voor alle jeugd/jongeren binnen de classis, maar ook gemeenten ging helpen met het eigen jeugdwerk. Die jongerenwerker kon gedeeltelijk met landelijk geld voor een pioniersplek betaald worden, maar de rest moest door de gemeenten samen betaald worden. Dat was natuurlijk nog wel een puntje, maar ja, je denkt out of the box of niet.

    De finale classisavond werd belegd. Het voorstel werd besproken, nu kwam het puntje bij het paaltje…. Het voorstel werd uiteindelijk door de kerkeraden weggestemd.

    Dit was zeer teleurstellend, er was veel tijd en energie in gestoken, we meenden de gemeenten te hebben meegenomen in het proces, maar helaas..

    Nadat het eerste gevoel van teleurstelling was weggeëbd, kwam bij mij toen wel de gedachte naar boven : ik ben niet de enige die niet zo goed out of the box kan denken…. 

  • Ron’s blog: Vakantieleed

    Begin oktober. Twee weken vakantie in een chaletje. Heerlijk !

    Op zaterdagavond gaan we op bezoek bij een eerdere buurvrouw van Marga. Zij had samen met haar man een landgoed in Frankrijk. Ze verhuurden appartementen die ze zelf helemaal verbouwd hadden, chambres d’hôtes en een yurt. Die yurt/joert (mongoolse tent) stond helemaal apart in een open veld. Wij hebben daar ook een paar keer een aantal vakantieweken in doorgebracht. Oók heerlijk. Hun hond liep daar voortdurend rond, een schat van een beest.

    Maar net als wij werden onze kennissen een jaartje ouder en het schoonmaken en zorgen voor de gasten viel hen steeds zwaarder. Dus werd alles verkocht en ze verhuisden terug naar Nederland.

    Door alle corona-perikelen waren we nog niet bij hen op bezoek geweest, maar nu kon het, en waren we bovendien in de buurt op vakantie. De lieve hond was meegekomen. En hadden ze nòg een hond. Een straathond uit Curaçao. Via één of ander bureau. Waarom niet eentje uit het asiel in Nederland, denk ik dan, maar wie ben ik ? Wat je ver haalt is lekker. In dit geval : lief.

    Nou, ‘lief’, daar zijn de meningen inmiddels over verdeeld. Want wat gebeurde er ?

    We zouden aan tafel. Marga ging nog even naar de wc, kwam de kamer weer binnen en wham ! Vol ongeloof staarde ze naar haar rechter onderbeen. Daar zaten dus de tanden van het Curaçaose straathondje in. Het bloed liep er uit. Marga kon het niet bevatten. Ongelofelijk. Nog nooit had een hond haar gebeten! Ze heeft zelf honden gehad, is er totaal niet bang voor. En dan nu dit ! De baasjes waren ook helemaal in shock. Dat doet’ ie anders nooit, hoor ! Hoe kon dit nu gebeuren ?

    Verscheidene tandafdrukken. Het bleef maar bloeden.

    En zo kwam het dat we op zondagmiddag tijdens onze vakantie bij de spoedeisende hulp in het ziekenhuis van Emmen zaten voor een tetanusprik en antibiotica, ik dagen de wond op het onderbeen heb moeten desinfecteren en nieuwe pleisters moest plakken tot het bloeden eindelijk helemaal gestopt was. Toen was de vakantie ook voorbij.

    Omdat de kennissen jaren in Frankrijk hebben gewoond, zijn ze nog nooit in Gorredijk op bezoek geweest. We hebben afgesproken voor half februari.

    Ze nemen de honden mee….

    Jezus zegt (Matth. 5 : 39) dat wanneer je op de rechterwang wordt geslagen je ook je linker moet toekeren. Maar of dat ook geldt voor je linker onderbeen ?

    Ik geloof niet dat Marga dat van plan is.

  • Ron’s blog: SNOEIEN

    Vergeving is één van de grondwoorden van het christelijk geloof. Als wij in ons berouw oprecht zijn mogen we weten dat onze fouten ons worden vergeven. En het ‘onze Vader’ leert ons dat we zelf ook vergevingsgezind moeten zijn. Maar we weten ook dat dát ons niet altijd meevalt.

            Wist je dat er snoeikalenders bestaan ? Met voor elke maand aangegeven welke boom of struik je dan het beste kunt snoeien. En op welke manier je dat moet doen.

    Zo kun je lezen dat je in de maand januari de Wisteria “tot op drie takken terug moet knippen”, de winterjasmijn “net na de bloei in maart tot op 3-4 bladogen” en in oktober “de loshangende takken van de rambler-rozen“. Om maar wat te noemen. Maar helaas zijn al dat soort goedbedoelde adviezen aan mij niet besteed. Ik handel wèl volgens vaste regels. Om maar wat te noemen :

    Wanneer is het de beste tijd om te snoeien ? 

    – als ik tijd heb en de tak me in de weg hangt. 

    Hoe moet je snoeien ? 

    – gewoon weghalen die tak zodat je er geen last meer van hebt.

    En elk jaar in november groot onderhoud.

    Ieder jaar gaan schoonzoon Jeroen en ik op een afgesproken zaterdag de tuin in. Niet gehinderd door enige kennis omtrent het snoeien van bomen en struiken gaan de theatertechnicus en de dorpsdominee dan met kettingzaag en snoeimes het groen te lijf.

    Is het wel de juiste tijd van het jaar om die struik te snoeien? Moet je wel op die manier de takken van die boom weghalen? We hebben geen idee.

    Maar het weerhoudt ons er niet van. We hebben altijd veel plezier, zo’n zaterdag. En het levert ons veel voldoening op. Nadat we de hele dag hebben huisgehouden oogt de tuin weer mooi. Gekortwiekt en opgeknapt voor de winter. Een heel jaar bijna geen omkijken meer naar.

    En alle bomen en struiken dan?  Overleven die het elke keer?  Jawel, hoor! Die worden in de lente weer mooi groen en groeien weer volop uit.

    De natuur is zeer vergevingsgezind.

    Zouden wij mensen nog een voorbeeld aan kunnen nemen…..