Ron’s blog

Regelmatig schrijft ds. Ron Lafeber een blog over een actueel onderwerp of iets dat hem bezig houdt en hij met ons wil delen.

  • Ron’s blog: OUD (2)

    Dat je oud bent kun je op verschillende manieren merken. Om maar wat te noemen : je komt niet meer zo makkelijk mee met de nieuwste ontwikkelingen. Op allerlei gebied.

    Jongste dochter Saskia woont weer bij ons in. Die luistert soms naar muziek waarbij ik denk : “wat is dat in ‘s hemelsnaam, vind je dit nou mooi?” En dan bedenk ik me dat in een grijs verleden mijn vader hetzelfde zei tegen mij. Je wordt ouder, papa, geef het maar toe, het is muziek van deze tijd en duidelijk niet meer jouw muziek.

    Vorige keer schreef ik ook al over de onherroepelijke neergang van mijn ogen en oren. En het was nog tot daar aan toe als het daar bij zou blijven. Maar helaas, daar blijft het niet bij. In mijn hoofd ben ik nog steeds die 35-jarige, maar dat zie je niet als ik ‘s morgens m’n bed uitstap. Dan kruk ik als een 80-jarige naar de badkamer. (excuses aan alle topfitte 80-jarigen) Al zo’n 4 jaar heb ik last van mijn rug. Begonnen zo rond de tijd van de verhuizing naar Gorredijk. Eerst dacht ik dat dat door de verhuizing en het sjouwen met de dozen kwam, maar de klachten bleven, ook nadat de dozen allang uitgepakt waren. Dus naar de fysiotherapeut. Ik werd op de behandeltafel gekraakt. Dat hielp twee dagen. Daarna waren de klachten er weer. Dan toch maar eens foto’s. Het vonnis was even duidelijk als onverbiddelijk : rugwervels versleten. Snap je toch niet, met een beroep als dominee ?  Als ik nou bouwvakker was, stratenmaker, weet ik het…maar een dominee met versleten rugwervels ?? Maar ja, toch…versleten, en niks meer aan te doen. Ja ! oefeningen van de fysio om de buikspieren sterker te maken. Dus nu doe ik een aantal keren in de week braaf in de slaapkamer mijn oefeningen. Ik moet zeggen : het helpt !

    Goed, ‘s morgens kruk ik nog steeds als een 80-jarige, maar daarná gaat het best wel goed. En zo kan ik mijn ouderdomsverschijnselen gelukkig toch nog redelijk verdoezelen. Maar ik besef ook dat de neergang zich heeft ingezet en dat die onvermijdelijk door zal gaan. Het gaat er niet beter op worden. Maar ik wil nog wel even door. Ook als dominee.

    Maar ik hoop wel dat ik op tijd zal weten te stoppen en niet zo’n dominee wordt die op z’n 80-ste maar blijft preken, maar zo slecht ter been is dat ze hem zo’n beetje de preekstoel op moeten takelen en die steeds z’n tekst kwijt is omdat hij niet meer zo goed kan lezen.

    Om het in eigen woorden Prediker na te zeggen : er is een tijd om te beginnen en er is een tijd om te stoppen.

  • Ron’s blog: OUD (1)

    Ik merk dat ik oud begin te worden. Dat wil ik natuurlijk niet. Ja ! Ik wil wel oud-worden, maar zoals bijna iedereen wil ik niet oud zijn. Want ouderdom komt meestal met gebreken en helaas is dat bij mij ook het geval. Maar gek is dat wel, want in mijn hoofd ben ik nog altijd zo’n 35 jaar. Dat ben ik al járen !

    Toen was ik een jonge vader en kon ik alles (nou, alles..), terwijl mijn lichaam, nu toch ook al weer jaren, ècht iets anders zegt. Natuurlijk probeer ik dat onomstotelijke feit te negeren, struisvogel en zo, maar het proces heeft zich een paar jaren geleden onafwendbaar ingezet. Zo rond m’n 55ste. Goed, een leesbril gebruikte ik toen al een aantal jaren. Terzijde : ook dat probeerde ik eerst nog wel te verdoezelen. Maar het lezen van de preek ging steeds moeizamer. Dus wat doe je dan, als je niet wilt dat de goegemeente ziet dat je oud wordt ?  Je maakt de letters een beetje groter. En nog een beetje groter. En nog een beetje. Maar op den duur had ik lettergrootte16.

    En dat is best wel groot.

    Ik had heel veel vellen preek. Dat kostte een hoop inkt en papier. Een leesbrilletje van de Action was een stuk goedkoper. Ik heb toen maar toegegeven aan dit ongemak van het ouder-worden en die bril aangeschaft. Maar Prediker, in zijn laatste hoofdstuk, wist het al : als de aftakeling zich eenmaal heeft ingezet is ze niet meer te stoppen.

    Na mijn ogen moeten ook mijn oren er aan geloven. Ik wordt een beetje doof. Marga zal zeggen : “laat dat ‘beetje’ maar weg. Ik moet toegeven : ik versta haar lang niet altijd. Eerder vroeg ik nog geregeld : “wat zei je ?” Maar dat moest ik steeds vaker zeggen, dat kun je niet eindeloos blijven doen. Daar wordt die ander helemaal kriegel van. “Wat zei je, wat zei je ?” Dus nu vraag ik dat niet zo vaak meer. Maar daardoor heb ik weer een ander probleem. Ze zegt iets tegen mij. Geen idee wat ze zegt, want ik versta het niet. Dat probeer ik te verdoezelen, en ik hoop maar dat het niet belangrijk was wat ze zei. Maar soms is dat het wèl.

    En is het misverstand geboren. “Dat heb ik je toch gezegd !” Geen idee, dat zal wel weer zo’n zin geweest zijn die ik niet verstond. Ik schreef : ik probeer dat te verdoezelen, maar meestal lukt me dat nu niet meer. Als ik iets niet versta en dus geen idee heb waar het over gaat sta ik volgens Marga een beetje glazig te kijken en heeft zij al wel door dat ik haar helemaal niet begrepen heb.

    Dus ja, als straks alles weer ‘normaal’ is en we kunnen elkaar weer ontmoeten, we staan met elkaar te praten maar ik sta je een beetje glazig aan te kijken, dan weet je het : dan heb ik je gewoon niet goed verstaan. Na de bril zal er over niet al te lange tijd een gehoorapparaat aangeschaft moeten worden. Al ben ik nog steeds 35. Jammer dat de Action geen gehoorapparaten heeft…. 

  • Ron’s blog: IJspret

    Corona is het meest uitgesproken en meest gelezen woord van de afgelopen maanden. Met steeds meer discussies over wat wèl moet/mag en wat niet.

    Volgens het OMT en het kabinet zijn maatregelen noodzakelijk en volgens anderen zijn die maatregelen volstrekt overbodig of op z’n minst buitenproportioneel. En velen mokken en morren dat er van alles niks kan. Daar kwam als laatste druppel de avondklok nog boven op. Inperking van de vrijheid!  Wat het natuurlijk ook is. Alleen, de maatregelen zijn natuurlijk niet voor niets. Men hoopt hiermee het virus een beetje in bedwang te kunnen houden. Maar we horen ook van mensen die zich opgesloten voelen en er neerslachtig van worden. Niks te mogen, niks te kunnen.

    Het weer werkte ook niet mee. Een aantal graden boven nul. Bewolkt, grauw, grijs, regenachtig. ‘Buiten’ zag er uit zoals men zich van binnen voelde. Maar zie…dan ineens code rood ! Sneeuwstormen ! Temperaturen ver onder nul !

    Domme, onwetende hollanders beginnen gelijk over een elfstedentocht, maar de friezen weten wel beter. Maar er kan geschaatst worden ! Onder een héérlijk zonnetje met strakblauwe luchten. Massaal schiet Nederland uit de depressie en gaat het ijs op. Bijna een week lang was corona uit ieders gedachten. Bijna een week lang genieten en plezier maken. Maar na een week verdween mèt de kou ook alle vrolijkheid weer, als sneeuw voor de zon.

    Iis is samar ek wer wetter” wist Gurbe Douwstra al.

    En de coronadiscussies werden weer in alle hevigheid hervat. Tot voor de rechtbank. Er was nog wel één troost : de temperaturen namen even lente-proporties aan. En daar werden we dan wel weer een beetje vrolijk van.

    Corona zal voorlopig nog wel blijven, helaas. De maatregelen ook. Het vaccineren gaat langzaam maar zeker door. En dat lente-gevoel moeten we dus ook maar een beetje zien vast te houden. En daarmee moed en hoop.

    Prediker zei het al : “het licht is een genot. Wat een weldaad voor de ogen om de zon te zien”.

    Wijze woorden van wijs man. Ook voor corona-tijd.

                   Ron