Ron’s blog

Regelmatig schrijft ds. Ron Lafeber een blog over een actueel onderwerp of iets dat hem bezig houdt en hij met ons wil delen.

  • Ron’s Blog: Melktandje

    Deze zomer ben ik hem kwijtgeraakt : mijn melktandje.

    Meer dan 60 jaar waren we onafscheidelijk. Waar ik ging, ging hij. En andersom. Meer dan 60 jaar deelden we lief (toetjes, chocola, gebak) en leed (zure en bittere dingen). Stevig ingeklemd tussen twee grote broers hield hij al die jaren dapper stand. Tot verbazing van tandartsen. 

    Maar nu is hij niet meer. Begin juni kauwde ik op iets hards. Hij kwam wat los te zitten. Hij wiebelde in mijn mond als een aangeslagen bokser die door de ring waggelt. Maar ik had alle vertrouwen in zijn veerkracht. Want was dit niet al vaker gebeurd ?  Zat hij toen ook niet een beetje los en het is toen toch ook weer goed gekomen ? Maar dit keer bleef hij wiebelig. Hij kwam niet meer vast te zitten. En als dat jongetje van 6 jaar zat ik er aan te voelen met mijn tong en het heen en weer te bewegen. Wat zei Jezus ook al weer ? : “wordt als een kind”. Nou, dat lukte me aardig!  Marga bood nog aan om met haar nagels hem er uit te trekken.

    Ik bedankte hartelijk.

    We gingen op vakantie. Ik probeerde zo min mogelijk hard te bijten en zeker niet met behulp van de grote broers in zijn buurt. Maar helaas. Ik kauwde, beet op iets. Iets hards. Ik voelde, toen wist ik het. Mijn melktandje….er uit.

    Ik heb hem wel bewaard, kon het niet over hem hart krijgen om hem weg te gooien.

    Maar hij laat wel een leegte achter….

  • Ron’s blog: OUD (2)

    Dat je oud bent kun je op verschillende manieren merken. Om maar wat te noemen : je komt niet meer zo makkelijk mee met de nieuwste ontwikkelingen. Op allerlei gebied.

    Jongste dochter Saskia woont weer bij ons in. Die luistert soms naar muziek waarbij ik denk : “wat is dat in ‘s hemelsnaam, vind je dit nou mooi?” En dan bedenk ik me dat in een grijs verleden mijn vader hetzelfde zei tegen mij. Je wordt ouder, papa, geef het maar toe, het is muziek van deze tijd en duidelijk niet meer jouw muziek.

    Vorige keer schreef ik ook al over de onherroepelijke neergang van mijn ogen en oren. En het was nog tot daar aan toe als het daar bij zou blijven. Maar helaas, daar blijft het niet bij. In mijn hoofd ben ik nog steeds die 35-jarige, maar dat zie je niet als ik ‘s morgens m’n bed uitstap. Dan kruk ik als een 80-jarige naar de badkamer. (excuses aan alle topfitte 80-jarigen) Al zo’n 4 jaar heb ik last van mijn rug. Begonnen zo rond de tijd van de verhuizing naar Gorredijk. Eerst dacht ik dat dat door de verhuizing en het sjouwen met de dozen kwam, maar de klachten bleven, ook nadat de dozen allang uitgepakt waren. Dus naar de fysiotherapeut. Ik werd op de behandeltafel gekraakt. Dat hielp twee dagen. Daarna waren de klachten er weer. Dan toch maar eens foto’s. Het vonnis was even duidelijk als onverbiddelijk : rugwervels versleten. Snap je toch niet, met een beroep als dominee ?  Als ik nou bouwvakker was, stratenmaker, weet ik het…maar een dominee met versleten rugwervels ?? Maar ja, toch…versleten, en niks meer aan te doen. Ja ! oefeningen van de fysio om de buikspieren sterker te maken. Dus nu doe ik een aantal keren in de week braaf in de slaapkamer mijn oefeningen. Ik moet zeggen : het helpt !

    Goed, ‘s morgens kruk ik nog steeds als een 80-jarige, maar daarná gaat het best wel goed. En zo kan ik mijn ouderdomsverschijnselen gelukkig toch nog redelijk verdoezelen. Maar ik besef ook dat de neergang zich heeft ingezet en dat die onvermijdelijk door zal gaan. Het gaat er niet beter op worden. Maar ik wil nog wel even door. Ook als dominee.

    Maar ik hoop wel dat ik op tijd zal weten te stoppen en niet zo’n dominee wordt die op z’n 80-ste maar blijft preken, maar zo slecht ter been is dat ze hem zo’n beetje de preekstoel op moeten takelen en die steeds z’n tekst kwijt is omdat hij niet meer zo goed kan lezen.

    Om het in eigen woorden Prediker na te zeggen : er is een tijd om te beginnen en er is een tijd om te stoppen.

  • Ron’s blog: OUD (1)

    Ik merk dat ik oud begin te worden. Dat wil ik natuurlijk niet. Ja ! Ik wil wel oud-worden, maar zoals bijna iedereen wil ik niet oud zijn. Want ouderdom komt meestal met gebreken en helaas is dat bij mij ook het geval. Maar gek is dat wel, want in mijn hoofd ben ik nog altijd zo’n 35 jaar. Dat ben ik al járen !

    Toen was ik een jonge vader en kon ik alles (nou, alles..), terwijl mijn lichaam, nu toch ook al weer jaren, ècht iets anders zegt. Natuurlijk probeer ik dat onomstotelijke feit te negeren, struisvogel en zo, maar het proces heeft zich een paar jaren geleden onafwendbaar ingezet. Zo rond m’n 55ste. Goed, een leesbril gebruikte ik toen al een aantal jaren. Terzijde : ook dat probeerde ik eerst nog wel te verdoezelen. Maar het lezen van de preek ging steeds moeizamer. Dus wat doe je dan, als je niet wilt dat de goegemeente ziet dat je oud wordt ?  Je maakt de letters een beetje groter. En nog een beetje groter. En nog een beetje. Maar op den duur had ik lettergrootte16.

    En dat is best wel groot.

    Ik had heel veel vellen preek. Dat kostte een hoop inkt en papier. Een leesbrilletje van de Action was een stuk goedkoper. Ik heb toen maar toegegeven aan dit ongemak van het ouder-worden en die bril aangeschaft. Maar Prediker, in zijn laatste hoofdstuk, wist het al : als de aftakeling zich eenmaal heeft ingezet is ze niet meer te stoppen.

    Na mijn ogen moeten ook mijn oren er aan geloven. Ik wordt een beetje doof. Marga zal zeggen : “laat dat ‘beetje’ maar weg. Ik moet toegeven : ik versta haar lang niet altijd. Eerder vroeg ik nog geregeld : “wat zei je ?” Maar dat moest ik steeds vaker zeggen, dat kun je niet eindeloos blijven doen. Daar wordt die ander helemaal kriegel van. “Wat zei je, wat zei je ?” Dus nu vraag ik dat niet zo vaak meer. Maar daardoor heb ik weer een ander probleem. Ze zegt iets tegen mij. Geen idee wat ze zegt, want ik versta het niet. Dat probeer ik te verdoezelen, en ik hoop maar dat het niet belangrijk was wat ze zei. Maar soms is dat het wèl.

    En is het misverstand geboren. “Dat heb ik je toch gezegd !” Geen idee, dat zal wel weer zo’n zin geweest zijn die ik niet verstond. Ik schreef : ik probeer dat te verdoezelen, maar meestal lukt me dat nu niet meer. Als ik iets niet versta en dus geen idee heb waar het over gaat sta ik volgens Marga een beetje glazig te kijken en heeft zij al wel door dat ik haar helemaal niet begrepen heb.

    Dus ja, als straks alles weer ‘normaal’ is en we kunnen elkaar weer ontmoeten, we staan met elkaar te praten maar ik sta je een beetje glazig aan te kijken, dan weet je het : dan heb ik je gewoon niet goed verstaan. Na de bril zal er over niet al te lange tijd een gehoorapparaat aangeschaft moeten worden. Al ben ik nog steeds 35. Jammer dat de Action geen gehoorapparaten heeft….